Biterken Herşey...

Feridun Düzağaç'ın bir şarkısından alıntı yaparak başlayalım yazımıza;
Gece biterken yıldızlar giderken
Kelimeler biterken
Söylenmedik sözler bile
Tüm anlamlar biterken sen başlarsın
Bir şeyler biterken bir başkaları başlıyor sözün özü... Hayatın gerçeği bu, biz bile öldüğümüzde madde olarak bitmiyoruz, toprağa karışıp yeni canlarda döngüyü sürdürüyoruz. Hal böyleyken şaire hak vermemek elde değil, biri biter biri başlar çok doğru.
Neden anlatıyorum tüm bunları, çünkü bizzat kendim yaşıyorum bu aralar bu duyguyu, hayatımdaki birşeyler biterken başkaları başlıyor ve ben kendimi bu duruma alıştırmakta güçlük çekiyorum. Olur ya bazen, hayatınız boyunca her gün yaptığınız birşey misal, gün gelir de ona gerek kalmaz, ya da onun yanlış olduğunu anlarsınız bir gün... Öyleyim işte ben de, kendimi inandırdığım doğruların aslında çok da doğru olmadıklarını görüyorum ve kendimi bu duruma alıştırmaya çalışıyorum.
Bu anlattıklarımdan kötü günler geçirdiğim anlaşılmasın, aksine bu kadar güzel günler geçirebileceğime inanamamamdandır bu şaşkınlığım...
Artık hayatın getireceklerini tahmin edemeyecek olmayı kabullendiğimden bir rahatlık var üzerimde son zamanlarda. Bazı şeyler elimde olsa da bazılarının benim kontrolüm dışında olması kabullenebildiğim bir şey şimdilerde. Zaten hayatın bana getirdiği ve hayatımı kötüleştiren çok da bir şey olmadı. Ya da ben Polyanna'lık ediyorum bir süredir.
Aslında söylenecek çok da fazla söz yok, yine şaire kulak vermek en iyisi;
Sen kimsin
Yıllardır şarkılarıma sığmayan
Sen kimsin bana sağır
Çağırdıkça kaybolan
Beni oyuncaksız bir çocuk gibi
Kalbi kırık koyan
Gözü yaşlı koyan
Durulmuşken süt liman
Yine yeni baştan...