Üniversite son sınıfta okuyan her genç gibi geçmişi sorgulamaya ve gelecek hakkında kaygılanmaya başladığım günlerdeyim. Beni başka bir ben yapan üniversitenin bana kattıklarının yanında, "şimdiki aklım olsa..." klişesinin kafamda fazlasıyla yer ettiği günler...
Hayatta en çok şey öğrendiğimiz zamanlar 18-25 yaş arası sanırım. Ergenlikte duyulan o "kimse beni anlamıyor, ben herşeyin farkındayım, bilirim herşeyi" triplerinin ne kadar boş olduğunu bu dönemde anlıyorsun yavaş yavaş. Ben de her türk genci gibi bu zaman diliminde çok şey öğrendiğimi ve mezara kadar sürecek bu eğitimin bu dönemde hız kazandığını fark ediyorum. Velhasıl-ı kelam, diyorum ki yeniden 18 olsam neleri yapar, neleri yapmazdım?
-Hayata dair daha kendine güven sahibi olur, hobi olarak heves ettiğim işlere daha çok zaman ayırırdım,
-Hayattaki önceliklerimi daha doğru belirler ve neye ne kadar vakit harcıyacağımı planlardım,
-Daha çok film izler, müzik dinler, hatta bağıra çağıra şarkı söylerdim,
-Kendime fırsatlar yaratır, kendime katabileceğim kadar çok şey katardım bu dönemde,
-Zihnimi gereksiz şeylerin uzunca meşgul etmesine izin vermez, yeri geldiğinde herşeyi kafamdan siler, kafamı dinlendirirdim,
-Pekmez gıdasını daha çok tüketir ve şu lanet olası kansızlık hastalığından kurtulurdum:)
-Az biraz spor yapar vücudumun hamlamasına izin vermezdim,
-Dans eder, hoplar, zıplar, enerjimi dışarı atardım,
-Sevdiklerime daha çok sahip çıkar, herkese hak ettiği kadar sevgi verirdim,
-Kısacası daha dengeli, makul, eğlenceli, dolu bir okul dönemi geçirirdim. 22 yaşındaki bir insanın geçen günlerine hayıflanması biraz komik görünüyor olabilir:) Belki de geçmişle yüzleşip geleceğe bakmak benimkisi, kim bilir 5 yıl sonra belki yukardakilerin bir kısmını daha doğru uygulayan bir kimse olabilirim:)))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder